ANDERS; AARDAPPEL OF HANS?

Gedrag kan veranderd worden, karakter niet. Een stevige stelling die alleen maar vragen oproept. Ik hoor het vaak zeggen door mensen die zich niet realiseren dat gedrag zich ook niet "laat" veranderen. Alsof het allemaal zo veel makkelijker gaat als het niet in de aard van het beestje ligt.

Gedrag is vaak een gevolg van conditionering die zich veel moeilijker laat omkeren dan men denkt. Karaktertrekken weet je vaak van jezelf, en als je daar echt wat mee wilt draai je dat zelf bij. Gedrag wat er in geslagen is zie je op een gegeven moment ook maar als je daar dan wat aan wilt doen blijkt het toch tegen te vallen. Dan moet je ineens gaan breken met iets wat je gewend bent. Iets waarvan een of meerdere mensen hebben gezegd dat je het zo moet doen, vaak gesterkt met vreselijke gevolgen als je het niet doet.

Soms lijkt het wel eens of ik het er om doe, maar als ik dan weer eerlijk tegen mezelf ben weet ik dat ik er gewoon vaak heel anders over denk, dan alles wat maar een beetje de ether in gepropt wordt door iedereen. Ik voel me er ook niet gekker om, het is zo en ik bepleit mijn recht om er anders over te denken! Mocht je daar ook in zitten en denken; "Maar daar heb ik zelf zo weinig aan" bedenk dan dat wat jij er van vind het enige is wat telt. 

En als mensen je anders vinden, vraag dan gewoon; "Aardappel of Hans?"

JE BENT ALTIJD DE ZOMBIEBOK

Zo af en toe kan ik er enorm van genieten om een lompe film te kijken waarbij het bloed en de ingewanden om je heen vliegen. Vaak heb ik me afgevraagd waar die behoefte vandaan komt, en zoals veel vragen die ik aan mezelf stel is het antwoord niet eenduidig. In eerste instantie is het een soort dom entertainment omdat de vorm van zulke films allemaal hetzelfde is en er dus een bepaalde voorspelbaarheid aan zit. is het echt alleen hersenloos vermaak of zit er toch nog wat meer aan?

Vaak laat het zien dat mensen instaat zijn tot de meest gruwelijke acties als de situatie er om vraagt. Wat dacht je van het feit dat je achteraf altijd gaat denken hoe je zelf zou reageren in zo een belachelijke situatie? Zo zijn er meer van dat soort dingen; het laat zien hoe kwetsbaar een mensenleven is, en hoe gedreven een mens kan zijn om het te behouden.

in ieder geval heb ik 1 belangrijk ding geleerd van zombiefilms; je kunt je beter in de eerste minuut laten bijten, dan heb je daarna nog een beetje lol. Vroeger of later wordt je gebeten en blijkbaar is het dan onvermijdelijk om te veranderen in 1 van hen. Hoe langer je het overleeft, des te groter een zombiebok dat je wordt. Heb jij misschien nog dingen die bloedfilms bij je oproepen waar een mens in eerste instantie niet aan denkt?

WEERZIEN

Soms zie je mensen lange tijd niet.  Soms heb je dan twijfels over hoe het zal gaan als je elkaar weer ziet. Je bent allebei met andere dingen bezig geweest en dat kan impact hebben hoe je met elkaar om gaat op dat moment. Misschien verrast het je en gaat het heel goed, ondanks dat je zo andere richtingen op gegaan bent.

Dan heb je nog de mensen die je heel weinig ziet, waarvan je weet dat als je elkaar weer ziet, het altijd wel goed gaat. Heel lang heb ik daar aan gehangen, heel lang heb ik gedacht dat dat leuk was. Maar eigenlijk kleeft het altijd aan een soort nostalgie, en een gevoel van weet je nog? Maar gister zag ik nog een film waarin met een leuke woordspeling uitgelegd werd hoe belangrijk het "nu" is ten opzichte van het verleden en de toekomst.

De ontmoeting na lange tijd die ik vandaag had heeft me iets laten zien wat mijn hart vervuld met rust. Dat is zo omdat ik zoveel ontmoetingen na lange tijd heb die op deze manier verlopen, en het lijkt wel of ik de 2 voorgaand omschreven heb achter gelaten. Het gaat om het nu, en dat maakt het als nieuw. Een oude bekende die mij zo begroet, en kijkt naar het nu voelt als vanouds, maar vooral als nieuw.

Dat maakt iemand welkom bij mij, om te filosoferen over alles wat de mond kan zeggen, en alles wat het hart wenst. Want ook al voelt het leven soms als stil staan, open gesprekken zijn de basis voor vooruitgang in acties en/of in gedachte...

PRIVACY OR PIRACY?

Gisteren was zo een zeldzaam moment dat ik televisie keek en zo heb ik een stuk gezien over huiseigenaren met camera's, die inbrekers opnemen. Ik stond er niet van te kijken dat mensen dat doen. Ik stond er ook niet van te kijken dat de Nederlandsche wetgeving het niet toelaat om echt wat nuttigs te doen met die beelden. Vereniging eigen huis vond het maar eens tijd dat men WEL wat nuttigs ging doen met die beelden en wel openbaar maken. Gewoon laten zien aan iedereen hoe inbrekers er uit zien, en misschien herkent iemand ze wel, zodat ze ook een keer opgepakt kunnen worden.

Verassend genoeg zijn er dan nog steeds mensen die beslissingen maken over dit soort zaken, die praten over de privacy van de inbrekers. Het kost mij heel veel moeite om deze zin te typen omdat ik vind dat inbrekers en privacy 2 woorden zijn die niet in 1 zin thuis horen, tenzij de zin luidt; "In het geval van inbraak en inbrekers VERVALT alle privacy." De privacy van het slachtoffer is namelijk dan al ver overschreden, dus ik zie niet in waarom die van de dader beschermd moet worden.

Als er bij mij ingebroken zoud worden en ik wist wie het was, zou ik het liefst zijn hoofd met een resolutie van 17.000 bij 38.000 op mijn gevel beamen, met daarbij de tekst; "Deze vriendelijke jongeman heeft hier ingebroken, en ik schend nu zijn privacy, vind u dat niet kunnen, bel even aan, dan praten we er over" Nadeel is dat het waarschijnlijk geen 3 minuten duurt voordat de beamer is geklauwd...

KRIJG DE CONTROLERING!

Soms heb ik een herinnering aan een gebeurtenis uit het verleden. Zo maar uit het niets lijkt het, zonder een voor mij duidelijk aanwijsbare reden dat ik daar juist nu aan moet denken. De meest recente nam mij terug naar de leeftijd van een jaar of 10, zittend op de achter bank van mijn vaders auto gesitueerd in de Scheveningse haven. Mijn vader is vis halen, iets waar ik in die tijd niets van moest weten. Op de radio is een lied waar ik geen enkele gegevens van had, laat staan dat ik ze me kan herinneren, ik voelde alleen de treurigheid waarmee het gemaakt was en het verdriet dat het uit droeg. Er was geen andere mogelijkheid voor mij dan om in huilen uit te barsten. Of het ging om mijn eigen verdriet waar ik helaas op die leeftijd al heel veel van verzameld had, of dat het van plaatsvervangende aard was richting de duidelijk door het leven getroffen artiest, kon ik op dat moment niet bepalen.

Dit soort herinneringen sporen mij volautomatisch aan tot zelf reflectie, en zo stelde ik mij voor hoe ik daar nu op zou reageren. Het antwoord dat ik mezelf gaf; “Tegenwoordig heb ik dat aardig onder controle” leerde me iets over mezelf en riep meteen nieuwe vragen op. “Is het wel goed om zoiets onder controle te hebben?” “Is dat wat ik wil, emoties onder controle hebben?” “Is je leven niet veel rijker als je dingen juist niet onder controle hebt, maar ze laat gebeuren zoals ze willen?” Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat onder controle hebben alleen een middel is om maatschappelijk geaccepteerd te worden of te zijn. Als ik dan kijk naar hoe veel onrecht mensen elkaar aan doen door dingen onder controle te hebben vraag ik me wel eens af waarom ik dingen onder controle zou moeten hebben om hen maatschappelijk in de smaak te vallen.

Ik weet ook wel dat als iedereen nu zijn emoties zou volgen, het een enorme puinhoop zou worden hier, maar de verhoudingen zijn zoek. Dus aan mij de taak om te vinden waar ik het in kan passen om dingen niet onder controle te hebben zonder mensen daar mee lastig te vallen. Want als je de controle verliest kun je pas goed bepalen hoe het zich gedraagt. Waar zou jij de controle willen (durven) verliezen?

EIGENDOM, HOE DOM?

Laatst vertelde iemand een verhaal dat de buurvrouw haar kat terug kwam brengen met de mededeling dat ze al 2 katten had, dus deze niet kon houden. Bij dat soort verhalen breek ik mijn onderkaak op de vloer. Als ik met zo’n verhaal wordt geconfronteerd probeer ik altijd een vergelijking te maken, waardoor duidelijk wordt hoe belachelijk het is wat ze werkelijk zeggen. In dit geval zou ik me niet kunnen bedwingen om te zeggen; “Ik zag gister je autosleutel uit je zak vallen, maar ik heb hem bij je in de brievenbus gedaan, want ik heb al een auto” Of; “Je zoon kwam vanmiddag langs maar ik heb hem maar naar huis laten gaan want ik heb al een kind”

Vaak hoor ik mensen zeggen dat ze graag dingen willen hebben maar er liever niet voor betalen. Ik merk dan dat wanneer ze de kans krijgen, ze ook ergens niet voor zullen betalen. Het heeft geen zin om ze de omgekeerde situatie voor te leggen want deze mensen vinden ook dat iemand anders hen naait, ze groot gelijk hebben, moet je maar opletten! Ik kan daar zo weinig mee, ik betaal graag voor iets wat goed is. OK, ik zal er alles aan doen om een zo gunstig mogelijke prijs te krijgen, maar dan betaal ik ook meteen en is het klaar. Het zou niet in me op komen om uitstelling van betaling te vragen, waarschijnlijk omdat mijn ervaring met het verlenen van uitstel van betaling tot nu toe heeft geresulteerd in het uitblijven van betaling, of een minimale overschrijding van de gestelde termijn met factor 4.

Respectloos gaat de mens om met de eigendommen van een ander, en het begint me steeds meer tegen te staan. Het lijkt normaal te zijn, mensen accepteren het van elkaar maar waarom? Misschien zijn ze niet anders gewend, zelfs als ze dan 1 keer in hun leven worden voorgesteld met een (voor mij zo) normale situatie, kunnen ze er niet mee om gaan. Want als je iedereen in de maling neemt, kun je dat ook terug verwachten en als je het verwacht, wordt het vanzelf waar…

WEGENCULTUUR

Een vriend zei ooit; "Je kunt de cultuur van de mensen in een land aflezen aan de staat van hun toiletten, en hetgeen je op je bord krijgt" Nu heeft hij daar vast gelijk in, maar er zijn zeker meer zaken waar cultuur van een land in terug te vinden is. Aan de infrastructuur valt ook veel te zien. Nu zijn er natuurlijk omstandigheden in het landschap die het wegdek bepalen waar maar moeilijk wat aan gedaan kan worden, maar soms wordt je wel eens geconfronteerd met dingen die duidelijk beter kunnen.

Zo was ik afgelopen weekend onderweg van uit het pittoresque Coulonges in Frankrijk, naar mijn appartement in Den haag. Om het Hemelvaart retour vakantie verkeer te vermijden besloot ik zaterdagnacht te gaan rijden in plaats van zondagochtend. Dat is op zich een goed idee als je geen problemen hebt met rijden in het donker. Die heb ik niet, dus vol goede moed ging ik op pad. Regen is wat ik tegen kwam, veel en vaak. Dat maakt het donker vele malen minder prettig.

Het glooiende Franse landschap is onvermijdelijk, als ze dat vlak zouden willen leggen zou de prijs van de tolwegen iets hoger liggen dan 1 x 15 en 1 x 18 euro. Verlichting zou de boel ook duurder maken en de rustige omgeving verstoren. Maar als ik dan in de "lichtstad" Parijs aan kom en mezelf op de rondweg moet voort bewegen met 40 km per uur omdat er 20 cm water op het wegdek ligt (and still falling) vind ik het heel storend dat de verlichting zodanig minimaal is, dat het verschil met de tolweg 200 km terug ver te zoeken is. City of lights my ass!

Het toppunt vind ik als ik de borden Gand volg, om een aansluiting op Antwerpen te krijgen. In de bocht na mijn afslag neemt de regen in idiote mate toe, en ik vrees voor waar ik al ervaring mee heb; wat mij na deze bocht te wachten staat; een glooiende weg omringd door bomen, in het licht nauwelijks zichtbare wegmarkering en afwezigheid van reflectoren zelfs in bochten. Een knap staaltje bevestiging van het vooroordeel over Belgen wat ik in mijn werk opgedaan heb; het slecht kunnen organiseren. Met verantwoordelijkheid over 2 jonge dames zonder rijbewijs in mijn auto, het eind van mijn energie na 6 intensieve uren autorijden, vind ik mezelf op het dieptepunt van mijn rit; een (uit)zichtloze weg.

Met regelmatige (en nodige) koffie en rust stops weet ik het tot een succesvol einde te brengen maar ik kan met zekerheid zeggen dat dit 1 van de meest storende ritten van mijn leven is, en ik heb er echt een hoop gemaakt...