@ß$┬®@Ç┬

Wat zou het raar zijn als we allemaal normaal waren. Normaal laat zich alleen maar meten aan het abstracte, en dan nog staat de definitie er van op losse schroeven. Normaal is bij uitstek een begrip wat zich af laat hangen van een ongekend aantal variabelen. Ethisch gezien zou je normaal kunnen omschrijven als je gedragen binnen de normen van ons maatschappelijk welbehagen. Toch als je de woonkamer helemaal vol zou zetten met cactussen in plaats van meubels, krijg je al gauw het label raar, terwijl je het welbehagen van anderen niet aantast. Als je eigen welbehagen er door vergoot wordt zou je kunnen zeggen dat het ethisch verantwoord is om nog meer cactussen te plaatsen tot op het gewenste niveau.

“Dat doe je toch niet, dat is raar?!” zeggen mensen dan. Aha, dus het probleem zit bij het feit mensen het welbehagen van andere mensen meten aan die van hen zelf, en niet tot een gelijk resultaat komen. Deze mensen zijn nog zoekende naar wat hen raakt, anders zouden ze niet de behoefte te hebben om het aan andere mensen te meten. Is meneer cactus dan raar, of weet hij heel goed wat hij wil maar past het niet in het hoofd van de meeste mensen?

Als je abstract bent is het ook geen kwestie meer van durven, je doet zoals je wil en daar heb je heel goed over na gedacht. Zo lang anderen daar geen last van hebben vervul je een belangrijke functie; het uitdagen van mensen om zichzelf te zijn en daarmee abstract.

BEDUIDELOOS

Bij de deur staat een man. Onverstaanbaar mompelt hij dat hij het niet meer ziet zitten. Ik registreer het toch en vraag of hij het wel hoort staan. We begrijpen elkaar niet, of ik hem misschien meer dan hij mij. Hij vertelt me alle dingen die ik niet wil horen en terwijl ik naar hem luister versta ik hem niet. In het Duits betekent het dat ik hem niet begrijp. Ik neem afscheid zonder het te zeggen en loop waar ik heen ga. Niet waar ik heen wil anders was ik al weg geweest.

In een openbaar toilet is de lucht niet te houden, maar mijn drang nog minder. Ik doe mijn rits omlaag en kijk naar beneden. "Hey lul!" roep ik in gedachten en zoals te verwachten begint hij enorm te zeiken. Niet tegen mij maar tegen het geglazuurde witte aardewerk met een onschuldige vlieg. Het is er vast een die nooit gevlogen heeft, onbegrepen. De situatie vraagt er om dat ik mijn opluchting niet auditief ondersteun, al vertelt het me niet waarom.

Handgewassen stap ik naar buiten in een wereld die ik nog minder begrijp. Het hoeft ook niet, ze begrijpt mij immers ook niet. Het einde van de straat lijkt zo ver weg en dat is het ook. Het eindigt met het begin van een nieuwe straat en zo is het goed. Gisteren was ik in een steeg en die deed dat niet. Jammer...

Hoe dan ook, het blijft allemaal onduidelijk...

WAAR WACHT JE OP?

Soms heb je zo een taak waar je maar mee wacht tot het helemaal uit de hand gelopen is. Uiteindelijk ga je het dan maar doen, en als je klaar bent denk je; "Moest dan nou echt zo lang duren?" Bij mij was het de badkamer opknappen. Plekken op muur en plafond, vieze voegen die moeilijk schoon worden. Kastjes die al een jaar niet meer van de muur zijn geweest, dat soort dingen.

Ik snap wel waarom ik daar zo lang mee wacht. Want het verschil tussen een hoop stof en geen stof is groot. Het verschil tussen een vieze voeg en een schone voeg is ook heel groot. En het verschil tussen zwarte plekken en wit is bijzonder groot:

Als het verschil groot is heb je extra plezier van je werk en dat heb ik nu dus ook. Ik ben ook wijs genoeg geweest om geen "before shot" te maken, die mag in mijn geheugen vervagen. Nieuw fannetje, eentje die een stuk minder herrie maakt en uit te schakelen is bij het badderen. 

Dus, pak beet die klus hij is zo geklaard en dat is het zeker waard! Ja en als het rijmt dan is het waar he? ...

KRIJG DE IMPLICERING

Mooi hoe negatieve dingen altijd positieve dingen suggereren. Het kan namelijk zonder elkaar niet bestaan, waar moest je het anders aan meten? Het geeft meteen antwoord op de vraag: "Waarom kunnen we niet allemaal gezellig doen tegen elkaar?" Het antwoord is namelijk; "Zou je nog weten wat gezellig is dan?" Ja, dat is een tegenvraag maar die werken soms verdomd goed. 

Een positieveling komt het best over in een ruimte vol diep treurigen. Als je geen donker hebt, waar kan je licht dan nog aan meten? Vervolgens kun je afvragen waar je deel aan wilt nemen. De massa kiest voor de massa, dus dat houdt veel gebied over voor de andere kant. Laat de massa nou geneigd zijn om mee te gaan in het donker, mooi toch? Dan kan jij onderdeel van het licht zijn.

Zoals de Tarot de dood uitlegt als een nieuw begin, is afscheid dan een eind of een nieuw begin? Mijn collega nam vandaag afscheid van zijn werk, en afscheid van Nederland. Heerlijk om te zien dat hij omringd is door mensen die even terug kijken, maar meer bezig zijn met zijn nieuwe begin.

THE SPEED OF WRITE

Hoe meer ervaring ik met iets heb hoe meer ik er van ben overtuigd dat iets wat weinig tijd heeft gekost om te maken, vaak veel beter van kwaliteit is. Als je er aan moet sleutelen ga je wellicht de mooie dingen die je er in gestopt hebt bewerken tot iets minder moois. Kort maar krachtig is een mooie term die dat bevestigd, maar niet per se wil zeggen dat de uitkomst kort moet zijn. Het kan ook zijn dat het proces kort is, en het resultaat lang en krachtig. 

Schrijven heeft me dat laten zien, omdat ik niet op een andere manier kan schrijven. Het fantastische is dat ik het op meerdere vlakken kan toepassen. Nog mooier is dat ik zie dat ik het al op zo veel plekken doe. Dat geeft me vertrouwen in kort zijn, al is de boodschap lang. Het maakt ook zo veel relatief, wat een leuke conversatie is als je stoned bent; verdedigen dat alles relatief is. Nog beter is in een helder moment een gelijke ervaring hebben. 

Laat nooit iemand je vertellen hoe lang iets moet duren, want ze weten niet hoe het voor jou werkt. Jij kan het misschien veel sneller, en daar is niks mis mee, ken je kwaliteiten. Verlies vervolgens je bescheidenheid en zeg; "Ik ben echt goed!" En als je dan niet naast je schoenen loopt heb je ze aan...  

KIJKEN DOE JE MET JE HART

Soms komen dingen weer op zijn plek, de plekken waar ze horen en waar je ze ook altijd al wilde hebben, maar even was vergeten dat het ook zo kon. Op het moment dat je dat realiseert zie je in je directe omgeving meteen effect van je inzicht. Waarom is het er dan ineens? Waar is het geweest dan? gewoon waar je het nu ziet, alleen je zag het een hele tijd niet.

Gisteren werd dat door iemand weer even mooi verwoord; "Als je constant depressieve gezichten om je heen zit, is dat niet omdat je dat opvalt, maar meer omdat je zelf depressief bent en op dat moment alleen mensen kunt registreren die overeenkomen met jouw energie. Het is net als je een nieuwe auto koopt, en het is een model waar je nooit aan gedacht had. Op het moment dat je besluit die auto te kopen zie je ze ineens overal rijden. Ze reden er al, maar omdat je nooit met dat model auto bezig bent geweest zie je ze niet.

Het allermooiste van dit systeem is dat je het in kunt zetten op een positieve manier. De energie die bij je hangt doet je eenzelfde soort energie registreren om je heen. Lachen is niet aanstekelijk, lachen brengt je in contact met mensen die lachen. Als mensen niet willen lachen doen ze het echt niet. Dit is heel makkelijk te testen in de praktijk, maar neem wel een zakje oprechtheid mee, anders krijg je te zien wat je wilt zien.

LENGWITS

Er is niks mooiers dan spelen met taal. Letterlijke vertalingen zijn daar een uitstekend voorbeeld van.

Wat dacht je van deze; Are you now entire meal a little hair behonked?

I dare you out that one to forbettering!