BEGRIJPEN MET JE HART

Alles begint met weten. Als je ergens geen weet van hebt, hoe hun je er dan naar handelen of over praten? Weten heeft een achtergrond; begrijpen. Als je iets niet begrijpt kun je niet zeggen dat je weet hoe het zit. Begrijpen kun je op 2 manieren;  met het hoofd en met het hart.

 

Begrijpen met het hoofd is cijfers, feiten en begrippen. Gekaderde ideeën die we met zijn allen hebben afgesproken om snelle verbale communicatie mogelijk te maken. Begrijpen met het hoofd is een mooie ontwikkeling die het ons mensen mogelijk maakt om systemen op te zetten. Dat noemen we maatschappij. Maar systemen werken alleen op papier. Zodra mensen er mee aan de slag gaan is er ruimte voor buiging, corruptie en hebzucht. Het menselijk ego wordt bij elke “overwinning” aangewakkerd tot er geen ruimte meer is voor het hart.

 

Begrijpen met het hart richt zich meer op de ontastbare zaken. We proberen zaken van het hart die geleid worden door liefde wet te meten met allerlei onderzoeken maar de resultaten wekken altijd dezelfde reactie op; “Ja dat is voor iedereen anders” Het is ook voor iedereen anders. Ieder heeft zijn eigen doel hier op deze planeet geboren uit oude patronen die worden voortgezet of doorbroken in naam der groei. Je kunt niet een formule maken met parameters waar een potentiële partner binnen moet vallen, omdat de aantrekking in het ontastbare zit.

 

Waarom proberen we dan met alle macht binnen systemen te vallen als mens, terwijl we er totaal niet geschikt voor zijn? Hoe ver zouden we als mensheid komen als iedereen die we tegen komen meteen in zijn dynamiek zit? Hoe snel zouden we dan kunnen beslissen of die persoon een plaats in ons leven moet hebben omdat het aansluit op het patroon wat we willen doorbreken? Simpel; omdat we achteraf pas mogen zien wat de dynamiek is geweest, want als hij overal op tafel ligt, kiezen we dan nog ergens voor? Die dan o zo zichtbare patronen zijn niet aantrekkelijk als ze open en bloot voor ons liggen, dus worden ze verbloemd met een stukje mystiek.

 

Want als je ergens aan bindt, loop je er niet zo snel voor weg, en dan pak je de dynamiek aan die nodig is om jouw patronen te doorbreken. Hoe begaan je ook bent met anderen of niet, dit leven doe je uiteindelijk alleen voor jezelf. Niet uit egoïsme, maar uit groei. Zodat jij wat te bieden hebt aan mensen die worstelen met de patronen die jij al hebt doorbroken, en zij bieden jou hulp met hetgeen waar jij aan werkt.

 

Iedereen heeft dus bestaansrecht, ze werken immers aan jouw patroon, of ze hebben geen interesse in jouw dynamiek en gaan je uit de weg….

SLECHTE GRAP OF BESTE PROGRAMMA OOIT?

Een Marokkaan en een Nederlander zitten 24 uur in 1 kamer. Het klinkt als het beging van een slechte grap, maar in werkelijkheid is het de oorzaak van het meest interessante uurtje televisie ooit gemaakt. “24 uur met” laat een sterk staaltje tolerantie zien door Theo Maassen en Ali B. 24 uur met elkaar “op te sluiten” Tolerantie zoals we dat graag zouden zien, zoals we onszelf voorhouden dat er plaats vindt in Nederland, zoals we geacht worden om met elkaar om te gaan. Maar als we gaan kijken naar onder welke omstandigheden deze tolerantie naar elkaar ontstaat, mogen we dat dan wel van burgers verwachten?

 

Het begint met 24 uur aaneengesloten contact zonder een enkele externe invloed. Als je dat vergelijkt met het “normale” contact wat je met iemand van een andere etnische achtergrond hebt, mag je blij zijn als je die 24 uur in 10 jaar haalt. De meesten kijken elkaar in de supermarkt aan met een blik van; “Ik heb in de krant gelezen over jouw soort” Dat werkt 2 kanten op want de media laat etnische minderheden vaak zien als criminelen en de gemiddelde Nederlander als iemand die dat zonder nadenken meteen hard veroordeelt. Als je dan contact hebt met elkaar, kun je dan echt zeggen dat je 24 uur ongeschonden 1 op 1 contact hebt gehad met de ander?

 

Dan heb je de wetenschap dat er camera’s op je gericht zijn. Dat wat je doet en zegt door duizenden Nederlanders wordt bekeken. Geen enkel moment van ongemerkt voorbij gaan. `De druk om gepast met elkaar om te gaan is dus groot.

 

Wat misschien wel de meest bindende factor blijkt, is het feit dat ook al zijn deze 2 heren van totaal andere afkomst, de essentie van hun werk sterk gelijkend is. Ze staan allebei op een podium, praten met een bepaalde houding om in 2^e instantie het publiek te entertainen en in allereerste instantie om de mensen wat wijsheid mee proberen te geven. Dit zorgt er voor dat ze door krijgen dat elkaar overschreeuwen niet werkt, en zo geven ze elkaar steeds meer ruimte om te praten.

 

Het allermooiste is dat hun uiteenlopende ideeën over het leven toch niet zo verschillend zijn als ze zelf dachten. Wat mij betreft een toonbeeld van tolerantie; investeren in elkaar om de voorbij de discussie te kunnen luisteren naar overeenkomsten. Het alternatief, als je dit niet kan, is er nooit wat over te zeggen, want je weet het niet, totdat je er 24 uur bovenop zit.

http://youtu.be/SEXOGqRQ8VI