SCHRIJFBLOK

Voor het eerst in tijden heb ik last van writer's block. Als er 1 fantastische remedie daartegen is, dan is het wel er over schrijven.

Writer's block is in mijn beleveing ook niet dat je geen idee hebt, het is juist dat je de overdaad er aan niet kunt verwerken tot een zinnig stuk tekst. In mijn geval komen er dan een bak gevoelens bij waarvan ik al niet zeker weet hoe veel en welke van mij zijn.

Bedankt, het heeft me al weer geholpen...

BARBEKNOEIERS

Er zou een cursus moeten zijn; hoe doe ik een barbecue. En als je die niet hebt gedaan, en je staat te klooien in de tuin, zou je bij wet door de rest van de buurtbewoners met je ballen aan de trekhaak van de lokale bus geknoopt moeten worden voor een rondje dorpskern. 

De aanleiding voor dit bericht is mijn benedenbuurman, die helemaal geen rechten meer zou moeten krijgen in zijn leven, want hij heeft een wegwerpbarbecue, en dat is nou de enige barbecue die echt makkelijk is. Je steekt de hoekjes aan en hebt wat geduld, waarna je ongeveer 3 kwartier stevig kunt doorbakken en dan is het klaar. 

Dit exemplaar is op zijn wegwerp (!) barbecue bezig met spiritus en wapperen en porren en weet ik het allemaal. Gevolg; zelfs met de deur van mijn balkon dicht komt de rook door de kiertjes. De rook van een barbecue overgoten met spiritus, van die rook waar je ogen zo van gaan tranen dat ze liever je kassen uit lopen. Ander gevolg: verbrand vlees.

Kortom; hij heeft het niet naar zijn zin omdat hij geen idee heeft wat hij doet, en ik heb het niet naar mijn zin omdat ik bij wet niet mag doen met hem, wat er in mijn hoofd afspeelt. Als een gangster film zie ik mezelf naar hem toe lopen, en ik pak het eerste botte voorwerp wat ik tegen kom waarmee ik op zijn hoofd begin in te beuken terwijl ik hard in zijn oren schreeuw dat hij godverdomme geen brandversnellers moet gebruiken bij een barbecue. Dan kom de tekst in beeld; "Barbecue zonder cursus, dat wil je toch niet?" met het SIRE logo in de linker onderhoek. 

Bedankt buurman, voor het vergallen van mijn longen en gordijnen, voor het bederven van je eigen lol en zelfvertrouwen door je domme acties. Bedankt voor het bewijzen van je afwezigheid van mannelijkheid omdat je het vuur niet onder controle hebt. Bedankt voor de plantjes die je een doodschop hebt gegeven omdat je de helft van de spiritus naast de barbecue hebt gegooid. Bedankt voor het uitschakelen van het laatste beetje hoop dat ik had op de intelligentie van mijn medemens. Bedankt voor het verhogen van mijn ziektekosten premie door het afnemen van chemokuur omdat je verbrand vlees hebt omgezet in kanker. Daarnaast was het vast niet lekker en heb je er niet van genoten.

Barbecue maakt meer kapot dan je lief is...

HET IS EEN HONDENBAAN, MAAR IEMAND MOET HET DOEN

Als mensen lang een hond hebben gaan ze er op lijken. Tenminste dat zegt men wel eens. Het klinkt als een afhankelijke relatie. In een afhankelijke relatie ga je zo aan elkaar hangen dat je voortdurend hetzelfde gedrag vertoont. Als je dat lang genoeg volhoudt ga je zelfs uiterlijke kenmerken delen. Ik heb het gezien bij mensen die zo hun identiteit behoorlijk kwijt zijn geraakt. Het leuke van een relatie is juist ook de verschillen tussen elkaar. Die diversiteit zorgt voor een dynamiek van waaruit je kunt groeien. Ik moet er niet aan denken dat die tegenstrijdigheden er niet zouden zijn, want je mist het voor mij meest essentiële deel van samen zijn.

Als ik een hond zou hebben moet ik er helemaal niet aan denken dat die verschillen er niet zouden zijn. Voor mij is dat in de relatie van mij tot hond een vereiste. Fysiek er op lijken vind ik dan nog niet eens zo erg, want honden zijn meest of schattig of foeilelijk, wat ik allebei leuk vind. Maar als het gaat om gedrag wil ik graag dat de rollen duidelijk zijn en zeer uiteenlopend. Hij kwijlt en ik niet. Als er pus uit zijn pik komt likt hij er aan, en ik ga naar de dokter in hetzelfde geval. Hij stinkt uit zijn bek (hoe zou het komen zie vorige punt) en als ik dat een keer doe poets ik mijn tanden een keer extra. Hij gaat door het dolle heen als iemand een rubberen kip over de grond beweegt, en als je dat voor mij doet vraag ik of je de koffie op wilt drinken en snel opdondert.

Wat ik wel graag nog een keer zou willen doen is aan een vreemde ruiken en er vervolgens 3 kwartier keihard tegen gaan blaffen. Niet omdat ik een hond wil zijn of er op wil lijken, maar gewoon om te kijken of ik dezelfde reactie uit kan lokken als die bij mij los komt als er iemand op mijn bank zit en onder de salontafel een rubberen kip over het vloerkleed heen en weer wrijft. Een ander voorrecht wat honden hebben is het ongegeneerd ruiken aan kruizen van mensen. Ze zijn echter niet kieskeurig, en als het gaat om het ruiken van mensenkruizen zou kieskeurigheid mijn top prioriteit zijn.

Tot slot hebben ze nog 1 groot voorrecht; ze kunnen buiten schijten waar ze willen, en iemand anders ruimt het op. Maar soms hebben voorrechten een karakter, en dit is er 1 van, die niet heel erg uitnodigen om er gebruik van te maken…

KARMA; UW NIEUWE WERKGEVER

Voelt u zich wel eens opgejaagd? U bent het ook. Van nature bent u echter heel anders. Het kapitalisme is aan het vallen, en zij die het beschermen denken dat als u harder loopt, de val kan worden voorkomen. En zelfs als u zo hard valt dat u niet meer verder kan door een burn out of hartklachten, werkt u nog mee aan het kapitalisme op de manier zoals zij die het beschermen willen.

Want u neemt chirurgische ingrepen af, die veel te duur zijn, maar waardoor wel kan worden aangetoond dat u meer premie moet betalen voor de ziektekosten verzekering. Terwijl zij die dat opperen, u de operatietafel hebben opgejaagd.

U neemt antidepressiva af; 1 van de best lopende handeltjes ter wereld. Ook daar betaalt u meer premie voor, want hij die u de vernieling in gejaagd heeft, wil daar graag voor betaald worden.

Vraagt u zich wel eens af waar u het allemaal voor doet? Goede vraag, want u voelt feilloos aan dat het u zelf niets brengt. U houdt het kapitalisme in stand, ook al voelt u zich daarin helemaal niet gemotiveerd. Degene die u namelijk laat werken in en voor het kapitalisme betaalt u daar slecht genoeg voor om angstig te blijven voor opstand. U ziet opstand ook als het enige middel wat u heeft om de negatieve invloed op u aan te pakken. Een betere optie is de jacht te bekijken als iets wat niet bestaat. Want vergeet niet; zij die het hardst rennen in opdracht van het kapitalisme zullen gelijk er mee ter aarde vallen.

Spreek uw innerlijke rust aan, waarom zou u niet de tijd mogen nemen om tot rust of inzicht te komen op de tijden dat het voor u belangrijk is? Als u niet meer voedt wat u ziek maakt, betaalt karma uit. Karma; de enige werkgever die werkelijk om zijn personeel geeft.

THUIS

Ik ben opgegroeid vlakbij de zee. Ik ben er nog steeds. Ik heb in geen enkel huis gewoond wat verder dan 20 km van het water stond. Sommige mensen groeien op in het binnenland. Die hebben nog nooit in een huis gewoond dat dichter dan 200 km bij het water stond. Die zitten vaak in bossen of op bergen. Misschien wel allebei. Als je op die manier opgroeit neem je dingen voor lief, en verliest het zijn charme in je hoofd, want in werkelijkheid gaat de charme er nooit van af. 

Want hoe vaak je ook op het strand hebt gezeten tegen je zin, met veel te heet zand onder je voeten. Hoe vaak je ook verbrand bent omdat je de zon niet voelt door het verkoelende windje. Hoe vaak je ook het bakje patat uit je handen bent kwijt geraakt door een brutale meeuw. Hoe vaak je ook kunt verzinnen wat je allemaal als vervelend hebt ervaren als je maar lang genoeg zoekt, je ziet altijd nog de golven. Je hoort altijd nog een ruis en de meeuwen die elkaar uit proberen te lachen. Als je wandelt langs de waterlijn praat je gemakkelijk met je liefje en de schijnbare oneindigheid van het water doet je dromen.

En hoe vaak je ook met je fiets door de modder moest tussen de bomen, steil de berg op. Hoe vaak je ook een opgesloten gevoel kreeg van het gebrek aan overzicht op enkele hoge plekken na. Hoe vaak je ook verlangde naar een wind die je neus verfriste. Hoe vaak je ook gestoken bent door een nader te bepalen insect. Hoe vaak je ook kunt verzinnen dat je opgesloten zit in een landschap, je ruikt nog altijd de bloemen. Je hoort de bladeren zacht ruisen en de vergezichten op hoge punten strelen je ogen. De bescherming van het woud en de berg omarmt je met al zijn takken, pieken en dalen. Elke hoek is een verrassing, ook al weet je wat er gaat komen. Je hoort graag het zacht zoemen van het leven en je neemt de ruimte in je op als ware het een verlengstuk van je ziel.

 

Hoe het ook zij, neem nooit je omgeving voor lief, maar haal er uit wat voor jou belangrijk is. En als er zaken zijn die je blijven trekken, blijf er dan komen, waar je ook bent. Je weet nooit wat het je zal brengen. Misschien zit de inspiratie wel altijd in waar je niet bent, als ware het de ultieme bevestiging van het niet te bevredigen verlangen van de mens. 

Waar voel jij je thuis? Ik overal...

MUGG

Ik kan er maar niet aan wennen en waarschijnlijk is dat goed; UGG's. Een modeverschijnsel wat mogelijk slechter voor je gezondheid is dan borstvergroting. Lelijke lompe nep bontlaarzen die zichtbaar geen enkele ondersteuning bieden aan de vrouwenvoet, die het vaak al zwaar te verduren heeft omdat vrouwenbekkens nou eenmaal anders in elkaar zitten en wat meer ondersteuning vragen tijdens het lopen. 

In het kader van gelijkheid zijn er sinds een paar jaar ook UGG's voor mannen verkrijgbaar. Een beeld waar ik misschien nog wel minder aan kan wennen.

 

Want het betekent dat de "modebewuste man" gewoon achter de idioterie die vrouwen in de schoenen wordt geschoven aan hobbelt. Er zitten dus mensen met een prominent gebrek aan smaak, die een hekel hebben aan de gezondheid van de trendy mens, ergens in een kamertje te bepalen welke onzin ze nu weer aan je voeten gaan smeren.

Ik zou me er niet aan moeten ergeren, maar het steekt me, net als een mug. Die zo eerst irritant om je heen gaat zitten zoemen, en dan je bloed zuigt. De mannen UGG heet bij mij dan ook de MUGG en ze zijn net zoals de vrouwen UGG:

UGG-LEE

HEB JE PAS DRUGS?

De drugspas; een oer-Hollandsch concept, gebaseerd op het principe; "Heb je een probleem, dan lossen we het niet echt op, maar verzinnen een stomme regel waardoor we door kunnen gaan met hetgeen we doen en de praktische kant zien we wel...'

Grappig is wel dat de anti-weed landen om ons heen er lijken akkoord mee te gaan. Belgie heeft al gereageerd met een bier-pas, die stelt dat als je wilt genieten van de Belgische specialen, je toch echt .be in je nek moet hebben staan. 

Het probleem is natuurlijk dat er geen probleem is. Als zeldzaam land waar weed gedoogd wordt is er verdomd weinig shit mee. Ook hier geldt weer; bij verzet zit je goed...