LIFFING ON DIE EDS

Wanneer ga je ergens voor, en wanneer vooral niet? “Simpelweg een risicoanalyse maken” zou de nuchtere berekende Nederlander zeggen. Maar dan heb je de uitkomst, en dan? Welk risico het waard is om het te nemen manifesteert zich toch pas achteraf. Als een blinde rond rennen en maar wat doen, daar zijn er maar weinig wijzer van geworden, maar wat nou als de risicoanalyse je alleen maar onzekerheid aan praat?

Dit werkt bij mij dus zoals alles bij mij werkt; gevoel op scherp en doen. Toch val ik elke keer weer terug in die voor mij zo overdreven bewezen zinloze risicoanalyses. Daarbij rijst de vraag die iedereen zichzelf op elk moment in zijn leven zou kunnen stellen; “Het gedrag wat ik nu vertoon, is dat aangeleerd of een diep gewortelde karaktertrek?”

Het mooie van deze techniek is dat je al gauw tot de conclusie komt dat de karaktertrekken veelal positief zijn, en de aangeleerde stukken je alleen maar tegen houden. “Afleren is veel moeilijker dan aanleren.” wordt er dan gezegd. Dat is nou een typische aangeleerde uitspraak, want de werkelijkheid is;

Als je het aangeleerde gedrag van jezelf leert herkennen kun je het misschien niet afleren, maar wel uitzetten op het moment dat je het constateert. Zo wordt het meer een vaardigheid dan dat je het af wil leren en kun je het bij je rijtje positieve karaktertrekken zetten.

MAKKELIJK TOCH?

Digitenne, je zet je apparaatje ergens neer, maakt niet uit waar en je hebt een televisiesignaal. Mobiele telefonie, je pakt je mobiel en gaat bellen of informatie verzenden, het maakt niet uit waar. Draadloos internet, je zet je router aan en je kan waar je computer ook staat in het huis en je hebt een internet signaal.

Op welk punt gingen we twijfelen of er misschien wat veel straling in de lucht zit en dat mensen daar wel eens last van zouden kunnen hebben en/of krijgen? Natuurlijk is dat niet goed. We hebben allemaal het verlies van gemak niet over van wat het ons oplevert als we het laten, maar laat nooit iemand je vertellen dat het allemaal wel meevalt. Waarschijnlijk een woordvoerder van 1 van bovenstaande producten, iemand die het echt niet snapt of 1 die het voor zichzelf goed probeert te praten = angst.

Als we nou eens stoppen met zeggen dat er geen probleem is of proberen met afzwakken van de problemen. De grote vraag is; ga je er wat mee doen? wat kun je er mee doen? Nou bijvoorbeeld alle apparaten die straling zouden kunnen veroorzaken aansluiten op een stekkerdoos met schakelaar. Gebruik je het niet? Switch om! Scheelt stroom, vermindert straling. Zo moeilijk is dat toch niet?

DEMOCRAZIEJENOUWEL?

Waarom blijven we nou met zn allen denken dat alle oplossingen in de democratie liggen? Het enige politieke voordeel wat we hebben met de democratie boven de dictatuur, is dat we na een vast aantal jaren die man in dat torentje weg mogen sturen als zijn opvattingen te idioot beginnen te worden.

Praktisch gezien hoeven we geen geborduurd portret van onze leider boven de schoorsteenmantel te hebben hangen, voor het jaarlijkse "hangtie of hangen we je op?" - ritueel.

Verder is het allemaal niet veel anders; mooie praatjes, maar uiteindelijk moet je gewoon je bek houden en alles wat je kan missen en meer, betalen.

En dan gaan we met zn allen die arme mensjes zonder democratie helpen, maar zijn we gewoon zelf zo langzamerhand niet het meest hulpbehoevend...?

ANDERS

Soms lopen dingen even anders. Verwachtingen doen dat met je leven. Gelukkig zijn dat soort verwachtingen soms heel terecht. Over hoe je eerste boek er uit moet komen te zien bijvoorbeeld. Best belangrijk. Ik weet nu nog steeds niet hoe hij er uit ziet, maar vast veel beter dan hoe het was.

Back in the air!

MAG IK ME EVEN TEGEN STELLEN?

Mensen zeggen zo veel dingen waardoor je zo veel van ze te weten kan komen in korte tijd. Meestal proberen ze wat anders te zeggen dan wat je er uit kunt halen. Het gaat van overduidelijk tot heel subtiel. Een overduidelijk voorbeeld is als mensen ineens tegen je zeggen; “hé vriend” Dan weet je al bijna zeker dat ze nooit je vriend gaan worden, eerder een gast die je liever ontwijkt.

Eigenlijk zijn het bijna altijd tegenstellingen, dat maakt het redelijk makkelijk herkennen. Het wordt pas echt leuk als de situatie gebiedt dat je wat over iemand moet gaan vertellen, vooral als het gaat om confronterende dingen. Mensen hebben namelijk de neiging om de vervelende zaken over zichzelf te willen vergeten, en het liefst zo ver mogelijk weg stoppen. Zo worden de meeste MPS patiënten ook gevormd; als het iemand anders is kan ik hem de schuld geven.

Het leuke is dat we het allemaal wel doen. De een wat meer dan de ander. Als je in zo’n situatie zit waar je wat over iemand anders moet vertellen, en je blijft maar; “Nee, echt niet!” horen, is het meest ideale als er iemand bij is die de persoon kent. Dat is de figuur die meestal; “Ja, echt wel!” er achteraan blijft roepen.

Let er maar eens op, vooral de mensen die zelf beginnen over een onderwerp waarvan ze zelf vooraf al hebben bedacht dat ze jou daar van moeten overtuigen, voor dat je een vraag hebt gesteld. Dan weet je dat zo iemand zich aan je aan het tegen stellen is.

RAZENDE STILTE

Ik kan me erg vermaken op plekken waar oncomfortabele stiltes vallen. U kent ze wel; van die bijeenkomsten waar mensen bij zitten die het vullen dan de leegte met lullen hebben verheven tot een hoger levensdoel. Vaak is het ook een overlevingstechniek. Alsof het vallen van stilte zich fysiek gaat uiten in een 360 graden draai van een zeis die alle koppen in het gezelschap in 1 keer naar de eeuwige jachtvelden stuurt.

Je ziet het vaak op familie verjaardagen. Ik denk dat daar de frequentie zit, zuiver door de format wat daar al jaren gehanteerd wordt. Je doet je goeie goed aan en gaat naar het stiltegebied. Op het moment dat je op de bel drukt, zie je niet maar weet je wel, dat de stilte of het geforceerde gesprek aan de andere kant van die deur wordt onderbroken. Vragende ogen, opgeschrikte, wellicht zelfs net wakker wordende mensen die zich kunnen vergrijpen aan een nieuw, snel doodgebloed gespreksonderwerp.

Terwijl je de jas ophangt en het verplichte lief bedoelde maar altijd verkeerd vallende cadeau afgeeft, hoort je ene oor het afgeknepen “Nou bedankt, echt leuk” en je andere oor merkt de afwezigheid van muziek op.

Na het betreden van de o zo gezellig ingerichte woonkamer met alle salon en bijzettafels in het midden met alle zetels in een kring er omheen, begint het bizarre ritueel van groeten; vrouwen kussen iedereen 3 keer, mannen alleen de vrouwen. Mannen geven mannen een hand. Al zittend krijg je nog een beetje gezemel, want je wilt je eerste ongeïnteresseerde vragen niet verschieten voor het volgende gespreksonderbrekende ritueel.

“Koffie?” “Ja lekker” “Wat voor taart wil je?” “Nou, wat heb je?” Je vind ook alles lekker, tenminste dat zeg je. In werkelijkheid krijg je filterkoffie uit een apparaat wat hooguit 4 keer per jaar wordt gebruikt, in een veel te klein kopje wat misschien nog minder wordt gebruikt, maar de suikerklontjes zijn daar niet op aangepast! De taart is merkbaar nog niet zo lang uit de vriezer, en dat geeft de burger moed!

Zo, je bent geïnstalleerd en in de groep opgenomen. Nu kunnen er vragen aan je gesteld worden. En als je geluk hebt, begint een tante naast je het meest slaapverwekkende verhaal tegen je aan te flikkeren over de meest ver van je bed voorstelling waar ze vorige week dinsdagavond met de buurvrouw heen geweest is.

Dan trekt de temperatuur weer gelijk, de drankjes zijn op, en er is al 10 minuten geen nieuwe gast binnen gekomen. Tijd voor het moment waar we allemaal voor zijn gekomen; de oncomfortabele stilte. Heerlijk! Lekker om me heen kijken en met mezelf een weddenschap afleggen wie er als eerste gaat breken, en met wat voor waardeloze zin! Ik denk dat het tante Toos wordt met “Zo, daar zitten we dan” Het is net cluedo, zo spannend! Ik win altijd want ik wed zelf 2 partijen tegen elkaar uit.

O ik kan het zo naar mn zin hebben met mezelf…

COMPLEXUTERS

Ik houd van computers, je kan er leuke dingen mee doen. Toch heb ik soms van die dingetjes die gebeuren. Dan leg ik het uit aan een specialist, en die zeggen altijd allemaal hetzelfde; "Dat kan niet" "Je geeft een computer ergens opdracht voor, en dat doet hij, hij kan niet ineens wat anders gaan doen" 

Toch is het zo, en dat laat ik ze het zien, en moeten ze tot dezelfde conclusie komen; hij doet rare dingen. Uiteindelijk is het een of andere wazige functie die niemand ooit gaat gebruiken, waar zelfs geen toetscombinatie voor is op het per ongeluk aan te zetten.

Bij mij staat dat dan aan. Niemand weet waarom.