De natuurlijke en tevens zeer onhandige neiging van de mens om zelf gemaakte situaties instinctief verkeerd te benaderen kom je vooral tegen in het verkeer. Het verkeer is een raar fenomeen gemaakt door de mens, waar stukken blik op wielen zich onafhankelijk van elkaar voortbewegen met levensbedreigende snelheden, elk bediend door een willekeurig ego met weinig besef van de gevaren en of inzicht in hoe die gevaren op tijd uit de weg te gaan. In een poging om iedereen met het juiste idee de weg op te sturen moet je een serie vragen juist beantwoorden en een aantal uur onder begeleiding van een bekwaam figuur een auto bedienen om vervolgens in een uur bij een volslagen vreemdeling te laten zien wat je hebt geleerd en hoe zich dat uit in de praktijk. Daarna krijg je een roze kaart en dan mag je het de rest van je leven zelf uitzoeken, en als je het dan structureel verkloot mag je dat doen zo lang je niet gepakt wordt.
Vanaf het moment van het verkrijgen van het rijbewijs ga je alleen de jungle in en moet je maar weer zien hoe je overleeft tussen de invoegslangen, snelheid poema’s en buldergorilla’s. Het is heel makkelijk om een categorie uit te zoeken en je daarbij aan te sluiten al wordt het verkeer daar niet veiliger van. Er is eigenlijk maar een enkel ding wat je kunt doen om het zo veilig mogelijk te houden en dat is blijven nadenken over wat je aan het doen bent. Rijden op gevoel is mooi maar rijden met je gevoel is je eerste aanbetaling voor die zes planken waarvan er 2 handvaten hebben, of nog erger; die van iemand anders. Als je na blijft denken kun je de onderstaande meest geziene linker hartkamer uit het rechte neusgat doen vliegende manoeuvres zien aankomen en voorkomen;
De invoegoptrekker; Zorg dat je bij het betreden van de baan die naar de invoegstrook van de snelweg leidt snelheid maakt. Waar je heen gaat wordt hard gereden en daar moet je tussen. Langzaam op de invoegstrook rijden en vervolgens invoeg-accelereren is niet alleen gevaarlijk, je laat ook weinig keuze voor de bestuurders achter je die ook graag in willen voegen. Zoek een plek om in te voegen en hoe verder op de invoegstrook dat is, hoe beter. Heb je een invoegtrekker voor je, zie er dan nog voorbij te komen als hij bij het eerste blokje met 60 zichzelf er tussen probeert te pleuren. Gebruik desnoods de vluchtstrook, zo voorkom je om in een kettingbotsing terecht te komen.
De bermhapper; Mocht je een slaperig moment hebben of je hebt bedacht dat het een goed idee is om je administratie op de bijrijder stoel te doen en een broodje te eten tijdens het voeren van een handmatig telefoongesprek terwijl je aan het rijden bent, kan het voorkomen dat je de vluchtstrook op geraakt en met een wiel in de berm zakt bij afwezigheid van vangrail. Je vermindert dan snelheid en tractie die je onmiddellijk weer terug krijgt op het moment dat je het asfalt weer op stuurt. Je auto staat dan iets schuin en komt door de kracht nog schuiner te staan waardoor je dwars de snelweg over steekt. De kans is zeer groot dat je dit een aantal keer herhaalt. Kom je dus met een wiel in de berm; gas los en uitrijden, hopen dat je geen paal tegen komt. Met lage snelheid de vluchtstrook weer oprijden en deze stook gebruiken om op snelheid weer in te voegen. Rijd je in de buurt van iemand die een bermhapper aan het uitvoeren is; succes!
De hetkannogwel; De hetkannogwel is een van de gevaarlijkste handelingen en helaas een van de meest door mij gesignaleerde. Hij duikt op in vele vormen maar er is er specifiek een die mijn hart een minuut stil zet; iemand die 3 seconden geleden op de meest linker baan zat en vlak voor je over het verdrijvingvlak heen de afrit neemt. Ik heb er ooit een de vangrail op zien rijden om vervolgens al glijdend op het dak de afrit te zien nemen. Heb je op het laatste moment door dat je deze afrit moet nemen, en je vermoed ook maar dat je in de buurt gaat komen van het witte vlak; doe het niet de volgende afrit komt er zo aan. De hetkannogwel liefhebber is moeilijk te bestrijden. Hij ziet namelijk niet dat het echt niet meer gaat, een gebrek aan inzicht wat niet thuis hoort in het verkeer. Mocht je de kans krijgen om hem uit te schakelen als bestuurder; pak deze kans met 15 handen.
Herken je jezelf in een van bovenstaande handelingen; doe dan wat met deze informatie zodat tijdens het rijden de harten van mensen die wel nadenken gewoon op de plek kunnen blijven zitten. Zie je geen problemen in bovenstaande handelingen is het misschien een goed idee dat je stopt met rijden, en als je overtuigd ben van niet hoop ik dat je de volgende handeling tussen twee zwaar beladen vrachtwagens uit mag voeren.
HERSENSPINCELS 2: GEVALLEN ACHTERHOOFD
HERSENSPINCELS 2: GEVALLEN ACHTERHOOFD
maandag 8 augustus 2011
vrijdag 5 augustus 2011
PIN (PERSOONLIJK IRRITATIE NIVEAU)
In onze geautomatiseerde maatschappij vinden we digitale gemakken een vanzelfsprekendheid terwijl ze dat nog niet zo lang geleden zeker niet waren. Neem jezelf 10 jaar terug in de tijd en zeg tegen een willekeurig persoon dat je binnenkort midden in een weiland in Schotland een 5 megapixel foto kan maken van zo een harige koe, en ter plekke met hetzelfde apparaat die foto kunt mailen naar je familie in Odiliapeel. Garantie dat je voor gek wordt versleten. Ga 20 jaar terug in de tijd (als je zo oud bent) en vertel iemand dat je straks zo een beetje alles en overal kan betalen met je bankpas, dat je de bank zo goed als nooit meer in komt en dat je zelfs via een telefoon zonder snoer vanuit je broekzak geld over kunt maken.
Maar de wereld van het digitale geld is allemaal niet zo glorieus en het lijkt er op dat ze dingen weer moeilijker aan het maken zijn dan nodig is. Het begint al met de omschrijvingen; digitaal betalen noemen we pinnen, maar PIN betekent persoonlijk identificatie nummer. Dan ga je dus eigenlijk persoonlijk identificatie nummeren wat niet heel lekker klinkt en een speer in het oog en oor van de taalpurist is. Recentelijk is men tot de conclusie gekomen dat met de bekende trekgleuf de kans op skimmen hoger is dan wanneer je een steukgleuf gebruikt, dus worden alle automaten omgebouwd. Deze omschrijving geeft een beetje een pornografisch tintje aan het geheel, maar er zijn veel ergere dingen.
Dat uit zich vooral in de bediening van het apparaat wat zich nu verschuift van redelijk eenduidig naar het niveau van het Nederlandse verkeersplein en de rotonde; we verzinnen zo veel mogelijk uiteenlopende structuren. In de overgangsvorm van type gleuf kom je ze namelijk nog beide tegen; de steekgleuf en de ouderwetse trekgleuf. Bij de een is de trekgleuf afgeplakt, bij de ander niet wat helaas niet betekent dat bij de onafgeplakte trekgleuf deze gleuf ook actief is. Ik stel dan ook telkens weer de vraag; modern of klassiek? Je ziet dat je nu bij de meeste apparaten kunt kiezen tussen pinnen en chippen, helaas is dit ook weer niet standaard. De keuze tussen chip en pin is ook leuk; chip staat aangegeven met “chipknip” en pinnen met “maestro” Leuker kunnen we het niet maken, en zeker niet duidelijker. Dit zorgt natuurlijk voor verwarring maar uiteraard was dat nog niet genoeg, je moet namelijk een 1 toetsen voor “maestro” en een 2 voor “chipknip” Nou zou het leuk zijn als dat standaard is maar helaas kom je ook al weer automaten tegen waar 1 “chipknip” is en ook het bovenste regeltje in je scherm is.
Zoals gewoonlijk hebben we weer eens een “systeem” wat maar niet systematisch gemaakt wordt. Jammer, gemiste kans…
Maar de wereld van het digitale geld is allemaal niet zo glorieus en het lijkt er op dat ze dingen weer moeilijker aan het maken zijn dan nodig is. Het begint al met de omschrijvingen; digitaal betalen noemen we pinnen, maar PIN betekent persoonlijk identificatie nummer. Dan ga je dus eigenlijk persoonlijk identificatie nummeren wat niet heel lekker klinkt en een speer in het oog en oor van de taalpurist is. Recentelijk is men tot de conclusie gekomen dat met de bekende trekgleuf de kans op skimmen hoger is dan wanneer je een steukgleuf gebruikt, dus worden alle automaten omgebouwd. Deze omschrijving geeft een beetje een pornografisch tintje aan het geheel, maar er zijn veel ergere dingen.
Dat uit zich vooral in de bediening van het apparaat wat zich nu verschuift van redelijk eenduidig naar het niveau van het Nederlandse verkeersplein en de rotonde; we verzinnen zo veel mogelijk uiteenlopende structuren. In de overgangsvorm van type gleuf kom je ze namelijk nog beide tegen; de steekgleuf en de ouderwetse trekgleuf. Bij de een is de trekgleuf afgeplakt, bij de ander niet wat helaas niet betekent dat bij de onafgeplakte trekgleuf deze gleuf ook actief is. Ik stel dan ook telkens weer de vraag; modern of klassiek? Je ziet dat je nu bij de meeste apparaten kunt kiezen tussen pinnen en chippen, helaas is dit ook weer niet standaard. De keuze tussen chip en pin is ook leuk; chip staat aangegeven met “chipknip” en pinnen met “maestro” Leuker kunnen we het niet maken, en zeker niet duidelijker. Dit zorgt natuurlijk voor verwarring maar uiteraard was dat nog niet genoeg, je moet namelijk een 1 toetsen voor “maestro” en een 2 voor “chipknip” Nou zou het leuk zijn als dat standaard is maar helaas kom je ook al weer automaten tegen waar 1 “chipknip” is en ook het bovenste regeltje in je scherm is.
Zoals gewoonlijk hebben we weer eens een “systeem” wat maar niet systematisch gemaakt wordt. Jammer, gemiste kans…
donderdag 4 augustus 2011
GOED VERHAAL
Zo veel mensen, zo veel verhalen, helemaal als je bedenkt dat ze vaak anders verteld worden dan ze werkelijk zijn voltrokken. "Ken je het verhaal van hem?" Daar kan ik dus helemaal niks mee. Vaak is het zelfs nog zo dat ze het verhaal zelf hebben gemaakt en misschien wel veelvuldig verteld. Ik loop helemaal met iemand vast als er een mooi verhaal uit komt met fantastische uitspraken waar maar geen bevestiging van komt of enigzins het idee dat deze persoon er naar leeft, om vervolgens na confrontaties en ongeloof van omstanders nog steeds aan dat verhaal vast te blijven houden.
Dan weet je echt niet wie je bent, wil je vasthouden aan een virtueel iemand die je graag zou willen zijn of je bent je heel bewust van het feit dat je doorlopend de boel aan het verkloten bent, en denk je met een "goed verhaal" alles te kunnen blijven verhullen. Een goed verhaal moet je als bedrijf hebben, niet als persoon. Vertel me gewoon wie je bent...
Dan weet je echt niet wie je bent, wil je vasthouden aan een virtueel iemand die je graag zou willen zijn of je bent je heel bewust van het feit dat je doorlopend de boel aan het verkloten bent, en denk je met een "goed verhaal" alles te kunnen blijven verhullen. Een goed verhaal moet je als bedrijf hebben, niet als persoon. Vertel me gewoon wie je bent...
woensdag 3 augustus 2011
LIEVER TE LAAT
Bent u regelmatig te laat of kent u iemand die regelmatig te laat is. Misschien zou u regelmatig te laat willen zijn of iemand kennen die dat is. Voor veel mensen klinkt dat gek, zo ook voor mij. Zelf ben ik eerder te vroeg, vaak door mijn zelf ingecalculeerde zelden benodigde calamiteiten onderweg tijd. Ik ben dan niet heel erg te vroeg maar vroeg genoeg om met regelmaat ruimte voor verveling toe te laten. Als je dat van jezelf weet, zorg je dat je iets bij je hebt om die ruimte in te vullen en daarnaast; vervelen doe ik niet zo snel omdat ik mezelf prima gezelschap vind en er genoeg in mijn hoofd gebeurt. Als ik zeg dat ik tussen half acht en acht uur bij je ben, is de kans vrij groot dat ik op de seconde nauwkeurig om kwart voor acht arriveer, dat is namelijk precies tussen half acht en acht. Niet dat ik dat zo bereken; zo komt het vaak uit.
Ik vind het erg onprettig om te laat te komen en als mensen bij mij te laat komen, daar ga ik heel wisselend mee om. Is het een afspraak die aanvullende mensen of gelegenheden omvatten die ook het tijdschema bepalen dan kan ik er maar slecht tegen. Is het bij me thuis vermaak ik me wel, zie ik je wel aankomen tenzij ik gekookt heb of zo dan wil ik wel weer graag dat er ook van genoten wordt nu het nog op zijn lekkerst is. Daar tussenin zitten vele nuances van laat komen en dat wordt vooral bepaald door het gedrag van de laatkomers in kwestie.
De slechte planner. Redelijk goed mee om te gaan door het simpele feit dat je zeker weet dat ze te laat komen en het in de meeste gevallen gaat om vijf minuten tot een kwartier. Je herkent ze aan uitspraken zoals; “Ja ik denk dat haal ik wel…” Dit is een kwestie van een kartier vroeger afspreken dan de gewenste tijd, en in mijn geval wordt een sporadisch incident van op tijd komen opgevangen door mijn vroegheid.
De niet planner. Deze categorie begint met een uur te laat komen, wat rustig uit kan lopen tot een dag zonder bericht. Soms komen ze niet, en als ze een dag te laat komen zonder bericht met een slap excuus, komen ze in het vervolg bij mij meestal nooit door mijn eigen keuze. Je herkent ze aan afwezigheid van agenda of geheugen, of juist meerdere agenda’s en nog minder geheugen omdat ze zichzelf zo goed georganiseerd vinden. Het uitblijven van een bericht DAT ze laten komen vinden ze normaal en ze zijn zwaar in ontkenning of bewust van hun schuld met geen enkele intentie om er wat aan te doen.
De pechvogel. Deze kan er vaak niks aan doen want ondanks alle geode voorbereidingen gebeurt er altijd weer wat waardoor op tijd komen onmogelijk wordt gemaakt. Je herkent ze aan kneuzingen en botbreuken, een ongelukkige uitstraling en het voortdurend wandelen van zwarte katten voor de voeten. Let op! De vrolijke pechvogel is vaak een “niet planner” met een uitstekend verbeeldend vermogen en dito flamboyante stijl van vertellen.
De lievertelaat. Mijn minst favoriete van het stel ziet zijn agenda als een bankier zijn rekening ziet; hoe krijg ik hier zo veel mogelijk in. De lievertelaat zet zijn schema zo op, dat het alleen met de grootst mogelijke voorspoed haalbaar is. Zeer duidelijk te herkennen aan het gebrek aan luistervaardigheid en het hardop onverstaanbaar brullen van zijn verplicht direct door iedereen te accepteren meningen die bij binnenkomst in hoog tempo worden opgesomd. De naam zegt het al; ik ben liever te laat anders heb ik niet het gevoel dat ik het druk heb en daar kan ik niet tegen. Jammer dat het vaak managers zijn die juist als taak hebben om rust in de tent te brengen, en op vrijdagmiddag 14:00 een cognacje uit de kast moeten trekken om het succes te vieren dat er geen problemen meer zijn. De lievertelaat maakt problemen als ze er niet zijn, want er MOET keihard gejakkerd worden.
Vraag uw collega tot welke groep u behoort (indien laat komen aan de orde is) want die geeft eerlijker antwoord dan uzelf.
Ik vind het erg onprettig om te laat te komen en als mensen bij mij te laat komen, daar ga ik heel wisselend mee om. Is het een afspraak die aanvullende mensen of gelegenheden omvatten die ook het tijdschema bepalen dan kan ik er maar slecht tegen. Is het bij me thuis vermaak ik me wel, zie ik je wel aankomen tenzij ik gekookt heb of zo dan wil ik wel weer graag dat er ook van genoten wordt nu het nog op zijn lekkerst is. Daar tussenin zitten vele nuances van laat komen en dat wordt vooral bepaald door het gedrag van de laatkomers in kwestie.
De slechte planner. Redelijk goed mee om te gaan door het simpele feit dat je zeker weet dat ze te laat komen en het in de meeste gevallen gaat om vijf minuten tot een kwartier. Je herkent ze aan uitspraken zoals; “Ja ik denk dat haal ik wel…” Dit is een kwestie van een kartier vroeger afspreken dan de gewenste tijd, en in mijn geval wordt een sporadisch incident van op tijd komen opgevangen door mijn vroegheid.
De niet planner. Deze categorie begint met een uur te laat komen, wat rustig uit kan lopen tot een dag zonder bericht. Soms komen ze niet, en als ze een dag te laat komen zonder bericht met een slap excuus, komen ze in het vervolg bij mij meestal nooit door mijn eigen keuze. Je herkent ze aan afwezigheid van agenda of geheugen, of juist meerdere agenda’s en nog minder geheugen omdat ze zichzelf zo goed georganiseerd vinden. Het uitblijven van een bericht DAT ze laten komen vinden ze normaal en ze zijn zwaar in ontkenning of bewust van hun schuld met geen enkele intentie om er wat aan te doen.
De pechvogel. Deze kan er vaak niks aan doen want ondanks alle geode voorbereidingen gebeurt er altijd weer wat waardoor op tijd komen onmogelijk wordt gemaakt. Je herkent ze aan kneuzingen en botbreuken, een ongelukkige uitstraling en het voortdurend wandelen van zwarte katten voor de voeten. Let op! De vrolijke pechvogel is vaak een “niet planner” met een uitstekend verbeeldend vermogen en dito flamboyante stijl van vertellen.
De lievertelaat. Mijn minst favoriete van het stel ziet zijn agenda als een bankier zijn rekening ziet; hoe krijg ik hier zo veel mogelijk in. De lievertelaat zet zijn schema zo op, dat het alleen met de grootst mogelijke voorspoed haalbaar is. Zeer duidelijk te herkennen aan het gebrek aan luistervaardigheid en het hardop onverstaanbaar brullen van zijn verplicht direct door iedereen te accepteren meningen die bij binnenkomst in hoog tempo worden opgesomd. De naam zegt het al; ik ben liever te laat anders heb ik niet het gevoel dat ik het druk heb en daar kan ik niet tegen. Jammer dat het vaak managers zijn die juist als taak hebben om rust in de tent te brengen, en op vrijdagmiddag 14:00 een cognacje uit de kast moeten trekken om het succes te vieren dat er geen problemen meer zijn. De lievertelaat maakt problemen als ze er niet zijn, want er MOET keihard gejakkerd worden.
Vraag uw collega tot welke groep u behoort (indien laat komen aan de orde is) want die geeft eerlijker antwoord dan uzelf.
dinsdag 2 augustus 2011
LEZERS
Leuk om te zien dat mensen op vakantie ook mijn blog lezen, te zien aan de pageview pagina:
| |||
| |||
| |||
| |||
| |||
| |||
| |||
| |||
| |||
|
maandag 1 augustus 2011
PRIVAWIE?
Nog steeds duiken er hier en daar vage artikelen op die ons angst aan proberen te jagen door nieuwe voorbeelden te geven van hoe de wereld onze privacy aantast voor overheidsdoeleinden of commercie. Het geeft maar weer aan dat niet alleen ademen maar ook nadenken een stuk beter gaat met je kop boven het maaiveld.
De discussies die het onder de mensen vaak doet opwaaien geeft aan dat verreweg de meeste mensen de volgende lichtknop nog niet hebben gevonden; privacy bestaat niet meer. Als je overtuigd bent van wel val je bij mij al gauw in categorie A; dwalende, of categorie B; iemand die echt wat te verbergen heeft. Op basis van die twee opties is het misschien een goed idee dat ze de privacy schending eens goed door zetten zodat er geen vragen meer over gesteld kunnen worden.
WATERHEID
“Als je af wilt vallen moet je water drinken, want in water zit niks” is de uitspraak die in mijn hoofd blijft hangen hoe meer ik leer over water. Als je meer zekerheid wilt hebben dat er ook daadwerkelijk niks in zit moet je flessen kopen omdat kraanwater je verre van garantie kan geven. Uit flessen heb je die garantie ook niet, maar dan kun je tenminste nog iemand aanklagen. Het waterbedrijf aanklagen lijkt me onbegonnen werk. Wat voor garantie zou je bij je water willen hebben dan? Nou, bijvoorbeeld dat je weet wat je binnen krijgt, ik maak graag een geïnformeerde beslissing over wat ik tot me neem.
“Als je bang bent voor dat beetje bacteriën kook je ze er toch uit?” krijg ik vaak naar mijn hoofd, en daar zit nou net de crux; het gaat niet om de bacteriën, sterker nog als het een beetje mee (tegen) zit hoef je ze er niet uit te koken, heeft het water eigen bestanddelen die dat er uit halen. Allerlei natuurlijke bestanddelen die de mens kunnen deren krijg je er wel uit, maar chemische verbindingen laten zich wat minder makkelijk afbreken en zeker niet uitkoken. Chemische bestanddelen die terug zijn te vinden in ons kraanwater. Cytostatica (chemokuur) en anti-depressiva zijn geen vreemden in ons water meer.
Het is OK om geschokt te zijn nu, maar aan de andere kant is het heel logisch als je de cijfers bekijkt en goed om je heen kijkt. De een na de ander wordt aan de chemokuur gezet, en dat is niet iets om te verzwijgen maar mensen die anti-depressiva slikken zijn er over het algemeen niet erg trots op, dus zullen ze het niet aan de grote klok hangen. Toch zeggen de cijfers dat 60% van de Nederlanders ze wel eens gebruikt hebben en dat gemiddeld 50% van de Nederlanders ze dagelijks in gebruik hebben. De chemische verhoudingen in deze medicijnen zijn moeilijk afbreekbaar en komen door ontlasting in ons watersysteem terecht. Door de hardnekkige samenstelling zal dus ook het volume toe gaan nemen in ons water.
Op dit moment zijn de hoeveelheden danig klein dat ze geen gevaar voor de volksgezondheid zullen opleveren, hoogstens de eerder genoemde bacteriën afremmen. In het kader van “baat het niet dan schaadt het mogelijk wel” zullen we voorzichtiger om moeten gaan met deze zaken. Er zijn namelijk alternatieven.
“Als je bang bent voor dat beetje bacteriën kook je ze er toch uit?” krijg ik vaak naar mijn hoofd, en daar zit nou net de crux; het gaat niet om de bacteriën, sterker nog als het een beetje mee (tegen) zit hoef je ze er niet uit te koken, heeft het water eigen bestanddelen die dat er uit halen. Allerlei natuurlijke bestanddelen die de mens kunnen deren krijg je er wel uit, maar chemische verbindingen laten zich wat minder makkelijk afbreken en zeker niet uitkoken. Chemische bestanddelen die terug zijn te vinden in ons kraanwater. Cytostatica (chemokuur) en anti-depressiva zijn geen vreemden in ons water meer.
Het is OK om geschokt te zijn nu, maar aan de andere kant is het heel logisch als je de cijfers bekijkt en goed om je heen kijkt. De een na de ander wordt aan de chemokuur gezet, en dat is niet iets om te verzwijgen maar mensen die anti-depressiva slikken zijn er over het algemeen niet erg trots op, dus zullen ze het niet aan de grote klok hangen. Toch zeggen de cijfers dat 60% van de Nederlanders ze wel eens gebruikt hebben en dat gemiddeld 50% van de Nederlanders ze dagelijks in gebruik hebben. De chemische verhoudingen in deze medicijnen zijn moeilijk afbreekbaar en komen door ontlasting in ons watersysteem terecht. Door de hardnekkige samenstelling zal dus ook het volume toe gaan nemen in ons water.
Op dit moment zijn de hoeveelheden danig klein dat ze geen gevaar voor de volksgezondheid zullen opleveren, hoogstens de eerder genoemde bacteriën afremmen. In het kader van “baat het niet dan schaadt het mogelijk wel” zullen we voorzichtiger om moeten gaan met deze zaken. Er zijn namelijk alternatieven.
Abonneren op:
Posts (Atom)