HOE "GROOT" IS JOUW WERELD?

Met grote uitroeptekens prijkt er in mijn browser een kop; "Aangekondigde zwangerschap van Beyoncé zorgt voor 8868 twitter berichten per seconde!!!" Twee gedachten schieten onmiddelijk in mijn hoofd. De eerste laat me afvragen of ze tijdens de bevalling gaat gillen, want wat zij zingen noemt vind ik al gillen dus kunnen mijn trommelvliezen waarschijnlijk de bevallings video niet aan.

De tweede vertelt mij; "Mensen hebben echt te veel vrije tijd" Je zou ook eens aan je beste vriend kunnen vragen hoe het echt gaat, en "O goed hoor!" niet als antwoord accepteren. Je zou eens bij het boodschappen doen de etiketten van producten kunnen lezen om te controleren of je niet te veel vergiftigd wordt. Je zou eens iemand voorrang kunnen geven in het verkeer in plaats van denken dat je nog wel ff gauw kan.

Ik denk dat de wereld er een stuk beter van uit gaat zien, dan wanneer we collectief ruim 8000 twitter berichten per seconde genereren over iets onbelangrijks. Over iets wat de buurvrouw ook overkomt, maar omdat ze niet in een brede riem en een geile bek op televisie staat te snerpen vinden we het niet belangrijk. We vinden het pas belangrijk als je staat voor gelijkheid van vrouwen en vervolgens op video laat zetten hoe je als een krolse kat over de grond dweilt in een pakje dat door een man is bedacht.

Het doet me denken aan het weekend dat in Oslo die aanslag werd gepleegd en die tiener moorden op dat eiland. Toen was er op zondag een weerman die hardop zei dat het weer toch wel het absolute dieptepunt van het weekend was.

Het laat maar weer zien dat de wereld van mensen klein of groot is, net hoe het uit komt, en altijd bepaald door de meest onzinnige dingen...

CULTURED; RUDE CULT

Ik kan het niet geloven dat er mensen zijn die hun voltijd baan indelen als dagtaak om cultuur te behouden, beamen of bevorderen. "Dat kun je toch niet zeggen, wat zou je er van denken als iemand aan jouw cultuur gaat zitten knabbelen?" Graag! Vertel me alsjeblieft wat er niet handig is aan mij als ik me gedraag als een typische "Nederlander" of wat voor andere belediging dan ook!

In heel de wereld zijn ze beledigd als je eten weigert en Nederlanders worden boos als je niet om 17:29 bent opgerot omdat ze je dan eten moeten gaan aanbieden en dan doen ze het nog niet. Als je in China producten effectief wilt importeren moet je op een zo moeilijk mogelijke manier aantonen dat het niet makkelijk ging. Belgen zijn gezellige mensen maar zakelijk gezien is er geen land mee te bezeilen. 

Cultuur; uiteindelijk komt het er op neer dat als "culturen"  met elkaar in aanraking komen er van alle kanten wordt gedacht; "Ik ben zo, dus je kan aan het gas met je voornemens over hoe jij vind dat het moet gaan" Cultuur is het ultieme excuus om je niet te verdiepen in degene waar je mee te maken hebt en uiteindelijk dus alleen maar irritant en asociaal.

FUCK THE MOSSELMAN

Zeg kennen jullie de mosselman? De mosselman? De mosselman, hij woont niet in Scheveningen, maar staat voor mijn deur en hij meurt zo dat er geen enkele reden is om open te doen.

Zeg kennen jullie de mosselman? De mosselman? De mosselman, hij woont niet in Scheveningen, maar pleurt perfect bier in een pan met stinkende schaaldieren dat ik hem bijna zou aanklagen voor drankmisbruik.

Zeg kennen jullie de mosselman? De mosselman? De mosselman, hij woont niet in Scheveningen, maar wordt 1 keer in de zo veel tijd verschrikkelijk ziek door die kloterige zoutwaterschelpen dat ik me af vraag waarom hij ze nog vreet.

Zeg kennen jullie de mosselman? De mosselman? De mosselman, hij woont niet in Scheveningen, maar zet zijn pan op een lelijke vlag van Dingemanse waar hij zelf niet eens op durft te staan omdat hij stiekem ook wel weet dat het een slecht idee is om dingen te vreten die door al het leven in de zee worden afgekeurd als voedsel.

Zeg kennen jullie de mosselman? De mosselman? De mosselman, hij woont niet in Scheveningen, maar als hij dat wel doet mag hij zich kenbaar maken omdat ik dichtbij genoeg woon om hem vanavond nog om zijn bek te komen slaan.

NATURA ARTIS MAGISTRA

"Alles onder controle?" wordt er aan me gevraagd. "Dat weet je nooit" zeg ik. Ik begin me er wezenloos aan te storen dat mensen niet om kunnen gaan met dit antwoord want wat ik echt wil zeggen is; "Nee ik heb het niet onder controle, en daar ben ik godverdomme blij mee dat wil je niet geloven!!!"

Vooral het laatste is waar; mensen willen dat niet geloven. Het eerste is niet waar, ik heb het wel onder controle, en het middelste is het meest waar; ik ben er blij mee dat ik het niet onder controle heb. Voor veel mensen wordt het nu pas echt vaag maar ik ga toch een poging wagen om het uit te leggen.

Onder controle hebben wordt gezien als een stabiele situatie waarin er niet veel geks gebeurt. In mijn beleving is elke situatie een stuk zeep, en de behoefte om dingen onder controle te hebben is knijpen.

Kijk maar naar het weer en allerlei andere gekke natuurverschijnselen. 

Succes.

AAN HET EIND VAN JE REKENING MAAND OVER?

Ik hou van luxe, ik hou van mooie dingen, fijne dingen waar je mooie dingen mee kunt maken. Ik hou van leven, uitbundigheid en bourgondisch genot. Ik hou van stijl en kwaliteit in de dingen die me omringen, ondersteunen of anderzijds het leven aangenamer kunnen maken. Ik hou van smaak en eerlijkheid in detail.

"Dan hou je ook van geld" Nee, geld kan me gestolen worden en dat gebeurt ook dagelijks. Mensen die van geld houden houden van geen van het bovenstaande want het gaat niet om genieten. Het gaat ze om macht, aandacht of aanzien. 

Als ik zou kunnen hebben wat ik wil zonder geld vind ik dat prima. Omdat het wettelijk onacceptabel is om dingen van iemand anders af te nemen doen veel mensen dat niet, maar geld blijft een uitstekend middel om toch te krijgen wat je van een ander hebben wilt. 

Ik wil niks van een ander, ik wil alleen dingen die mij bekoren, geen geld wat daar aan kan tippen. Behalve dan dat we onze sociale structuur hebben opgebouwd om geld heen en als gevolg daarvan is geld de enige maatstaf voor jouw leven. Als je niet genoeg hebt steel je van een ander en geld is de enige reden dat je er wettelijk mee weg komt. Want als er geen geld was, werd je gewoon aan de galg gehangen stinkdief!

Bedrijven in het algemeen dienen zich persoonlijk aangesproken te voelen door het bovenstaande. Toch wil ik een korte opsomming maken van bedrijven die zich in het bijzonder aangesproken dienen te voelen;

- Banken

- Verzekeraars

- Andere geldverstrekkers

- Energieleveranciers

- Kabelmaatschappijen

- Telefoonaanbieders

- Internetaanbieders

- Belastingdienst

- Alle overheidsinstellingen

Kijk op internetbankieren en kom tot de conclusie dat dit de bedrijven zijn die er voor zorgen dat uw rekening aan het einde van de maand (bij sommigen tegenwoordig al ruim daar voor) blauwe plekken en rode cijfers heeft.

Deze bedrijven maken ons leven, maar vooral kapot.

VIER SEPTEMBER : MIJN MOEDERDAG

Aanstaande zondag vier september is mijn moeder al weer twee jaar dood. Twee jaar, een mooi getal voor de dualiteit die zich afspeelde in haar leven en hoe het allemaal is gegaan. Veel te jong gestorven ook al was het goed zo. Ik mag huilen maar het heeft geen zin meer. Ze had moeite met kiezen maar de moeilijkste keuze van allemaal maakte ze wel; ik ga. Beide uitersten van alle dingen trekken even hard zodat ik stil lijk te staan in waar de tijd is gebleven en dan zie ik op de kalender dat het zondag al weer twee jaar geleden is.

Mijn persoonlijke dualiteit zit hem nog het meest in het moment zelf. Ik weet het nog goed dat ik op donderdagavond bij haar in het verzorgingstehuis ben gaan liggen op een oncomfortabele stretcher. Mijn lieve schat Vanessa lag er bij, net een jaar samen maar er was geen sprake van dat ze er niet bij zou zijn. Het maakte de lig nog rotter maar dat kon me niet schelen. Slapen ging net en niet genoeg om kwalitatief te noemen maar we kwamen er doorheen. De dag brak aan en ik moest weer aan het werk. Het ademen ging door, ware het langzamer.

De werkdag begon die vrijdag vier september 2009, gesterkt door het feit dat ik niet wakker werd naast een dode moeder, zoals ik het gewild had dus ik bevestigde dat ik er goed op was voorbereid. Totdat de telefoon ging ergens tussen tien en elf met aan de andere kant die woorden waarvan je pas weet hoe erg je ze niet wilt horen als ze worden uitgesproken. "Maar ik ben pas net een paar uurtjes weg!" Zoals ik het gewild had...

Hoe trots ik op haar ben dat ze in haar sterven zo veel recht heeft kunnen trekken van wat in haar leven maar niet wilde lukken. Hoe erg ik haar mis juist omdat ik die dingen met haar zo graag in het leven wilde delen. Tranen van blijdschap en verdriet komen te snel achter elkaar om van afwisselen te spreken. De overwinning is het grootst als hij op het bittere eind wordt behaald, al moet deze altijd met verdriet worden gedeeld.

DOE DE STOFZUIGER (MAAR NIET)

Ontwikkelaars van stofzuigers hebben maar geluk dat ze in het elektrische tijdperk leven, waar we voor iedereen zorgen ook al hebben ze een duidelijk medisch aangetoonde verstandelijke achterstand. Vroeger werden zulke kinderen namelijk net zoals dieren dat doen ergens in het land geflikkerd met het idee dat ze het niet overleven. 

In 1901 werd de eerste stofzuiger uitgevonden. In 1903 het eerste vliegtuig. Nu hebben we vliegtuigen die recht omhoog opstijgen, honderden tonnen vracht mee kunnen nemen, door de geluidsbarriere gaan en helikopters die je niet aan hoort komen of ziet op de radar. Maar een stofzuiger die weinig herrie maakt, makkelijk de bocht om gaat en zonder extra moeite die onvermijdelijke twintig keer per minuut over zijn eigen snoer rolt, dat lukt de ontwikkelaars van de stofzuiger nog niet. 

De ontwikkelaars van stofzuigers zijn de Neanderthalers van nu, alleen omdat het nu niet maatschappelijk verantwoord is om ze midden op een veld achter te laten in de hoop dat ze dood gaan met de realisatie dat er wat gedaan moet worden aan die stofzuiger kwestie, blijven ze door gaan met het "ontwikkelen"  van die dingen.

Met als gevolg dat ik meerdere keren per week ze dood moet wensen in de hoop dat het een keer gebeurt.